D4net Netwerk voor Dromers, Denkers, Durvers en Doeners

From 8 to 22 February this year we made a second visit with D4net from the Netherlands to Lebanon. We wanted to speak to our contacts from our first visit in September 2006, and meet new people too. Our main questions were: how do the people on the ground see a way out of the political stalemate between government and opposition? What are the effects of the June war and the internal political struggle? Is a third way possible? What effect does the sectarian system have at present, and what are people’s thoughts on Lebanon in the light of international developments?

Tijdens het eerste bezoek van D4net aan Libanon, in september 2006, hadden we een ontmoeting met journalist Bassam Kuntar van het toen net opgerichte dagblad Al Akhbar. Donderdag 15 februari hebben we weer een gesprek met hem over de huidige situatie in Libanon en zijn visie daarop.

Tijdens één van de laatste dagen van het tweede bezoek aan Libanon bezoekt D4net Guita Hourani van het Libanese Emigratie Onderzoekscentrum (LERC) aan de (christelijke) Notre Dame Universiteit in de bergen even ten noorden van Beiroet. In opdracht van de Europese Commissie heeft ze onderzoek gedaan onder Libanese migranten tijdens en na de zomeroorlog van 2006.

Van 8 tot 22 februari zijn we met D4net vanuit Nederland voor de tweede keer in Libanon geweest. We wilden onze contacten van de eerste reis in september 2006 opnieuw spreken en ook nieuwe mensen ontmoeten. Vragen die bij ons centraal staan zijn: hoe denkt men uit de politieke patstelling tussen regering en oppositie te komen? Wat zijn de effecten van de julioorlog en de interne politieke strijd? Is er een derde weg mogelijk? Welke invloed heeft het sektarische systeem op dit moment en wat denkt men over Libanon in het licht van de internationale ontwikkelingen?

Een civiel netwerk tot verandering

Om tot een werkelijke verandering in Libanon te komen lijkt een bundeling van krachten uit de ‘civil society’nodig. Een bundeling in de vorm van een netwerk
Het netwerk moet breed en uitdagend zijn en voor elke Libanees de hoop uitstralen: “de maatschappij wordt door ons veranderd de komende tijd”. Ook moet het een visie uitdragen hoeveel er mogelijk is als Libanon verandert: iedereen wordt er beter van.

Een gesprek met Nada El Amine van de Libanese Raad tegen Huiselijk Geweld

We ontmoeten Nada El Amine in het café T-Marbouta. Het café was net geopend tijdens ons eerdere bezoek aan Libanon, in september 2006. Het is een ontmoetingsplek van activisten, studenten, vertegenwoordigers van NGO's en anderen, zoals journalisten. In de loop van de dag komen er veel mensen met laptops internetten via het draadloze netwerk dat aanwezig is.
De organisatie tegen huiselijk geweld ontstond tien jaar geleden met als doel het zwijgen te doorbreken, zodat het praten over huiselijk geweld acceptabel werd.

Woensdag 14 februari 2007, de dag dat twee jaar geleden Hariri werd opgeblazen in zijn auto. Het was het begin van veel onrust en veranderingen in Libanon. Als reactie ontstond de 14e maart beweging die als eerst eiste dat de Syriërs zich volledig uit Libanon moesten terugtrekken. De beweging was zeer groot. Inmiddels is de beweging volledig in het regeringskamp beland. Lang niet iedereen die indertijd met de protesten meedeed voelt zich nu nog verbonden met de beweging.
Na de enorme protesten van de oppositie de laatste maanden en het tentenkamp in de benedenstad is het van belang om te zien hoe de opkomst vandaag is. De bijeenkomst van vandaag, die een herdenking is, wordt ook gezien als moment om te zien hoe het staat met de steun aan de huidige regering.

De avond voor de 14de rijden er tot diep in de nacht auto’s rond vol met mensen die vlaggen, meestal Libanese nationale vlaggen, uit de ramen laten wapperen en knalharde muziek aan hebben staan.
We lopen ’s morgens naar het martelarenplein waar de herdenking plaats vindt. Het is precies naast het tentenkamp van de oppositie. De beveiliging is dan ook enorm. Alle wegen rond de plek, inclusief snelwegen, zijn afgezet. We komen drie keer langs een checkpoint waar tassen worden gecontroleerd en bij een wordt ook iedereen gefouilleerd.

Amal vertelt ons over de schietpartij bij de Arabische Universiteit. Zij heeft in de straat waar gevochten werd familie wonen en heeft later jongeren gesproken in de wijk waar de universiteit ligt. Daaruit komt naar voren dat de laatste maanden daar de spanning is gegroeid. De overwegend Soennitische bevolking heeft het gevoel dat de Sjiieten de wijk willen overnemen. Ook het tentenkamp van de oppositie in de benedenstad stimuleert dit gevoel. Tal van Sjiieten uit de zuidelijke wijken zitten in het tentenkamp. Het gevoel is voor een belangrijk deel gebaseerd op racisme. De Sjiieten zijn de 'achterlijke boerenbevolking uit het Zuiden' terwijl de Soennieten 'stedelijke bewoners zijn die zich veel meer geciviliseerd voelen'.
Bij de vechtpartij waren in eerste instantie niet zoveel mensen betrokken. Maar al gauw mobiliseerde een deel van de buurt zich omdat de Sjiieten de wijk zouden gaan intrekken.
In de wijk gaat het verhaal dat de sluipschutters die van de daken schoten Palestijnen en Syriërs waren. Het is een zeer onwaarschijnlijk verhaal; algemeen wordt aangenomen dat de schoten uit de Soennitische hoek kwamen.

We komen na tal van vertragingen toch slechts een half uur later dan gepland aan in Beiroet. Zoals de vorige keer blijkt er niet voor visa betaald te hoeven worden We rijden met een taxi naar het backpackers hotel. Daar aangekomen blijkt niet veel waar te zijn van de vele positieve reacties op internetsites die we over het pension gelezen hebben. Ons wordt eerst een kamer aangeboden, niet veel groter dan een bezemkast. We gaan niet akkoord en krijgen een andere die dan wel duurder is. De eigenaresse is bot en ongeïnteresseerd. Eigenlijk is het enige positieve dat er wireless internet is. De volgende dag besluiten we snel een ander hotel te zoeken. Tussen twee afspraken in die we hebben in de wijk Hamra vinden we in diezelfde wijk een prima hotel, inclusief ontbijt en een kamer met koelkast en stoelen en een tafel waar te werken valt.
Wij zijn blij dat we nu een plek in Hamra hebben omdat het de wijk is waar de meeste activisten zitten of in ieder geval hun ontmoetingsplekken hebben. Het gaat dan om activisten van diverse kleinere linkse partijen maar ook ongebonden activisten en studenten.

Persbericht

9 februari 2007 Amsterdam

D4net brengt een tweede bezoek aan Libanon

D4net (voortgekomen uit het Autonoom Centrum) is van 8-22 februari inLibanon.
Het eerste bezoek was vlak na de oorlog afgelopen zomer. Verslagen en impressies hiervan zijn te vinden op de website van D4net: www.d4net.nl

Het doel van deze tweede reis is: