De 2e bijeenkomst
Er zijn nu zo´n 20 mensen betrokken bij ons initiatief.
Deze avond bespraken we de vraag die voortkwam uit de 1e bijeenkomst: in het algemeen wordt geconstateerd dat maar weinig mensen tegenwoordig in beweging komen tegen misstanden, klimaatverandering, economische crisis, armoede, etcetera. Daar zijn verschillende oorzaken voor te noemen. Een veel gehoorde oorzaak is, dat we het te goed hebben, zeker in vergelijking met het recente verleden. Maar is dat wel zo?
Ja, we hebben het tegoed. Maar wat vooral het probleem is dat we het te druk hebben. Mensen denken, nu veel meer dan vroeger, dat ze van alles moeten doen om erbij te horen. Je hoort er niet bij als je bijvoorbeeld niet sport. Of als je niet van alles wil hebben, als je niet allerlei gadgets hebt. Men moet twitteren en facebooken en is per mobiele telefoon dag en nacht bereikbaar. Dat kost allemaal tijd, maar draagt dat ook bij aan sociale structuren? Veel mensen zijn met zichzelf bezig en niet met elkaar. Er is geen tijd en energie meer om dan ook nog in beweging te komen. Het gaat om ik, ik en ik. Dit is ook een kwestie van opvoeding en schooleducatie. Het gaat om ethiek, mentaliteit, respect voor anderen. Men denkt dat men alles zelf kan. Maar waar was dan het omslagpunt? 20 jaar geleden hadden we nog het gevoel dat we de wereld konden verbeteren, en bijvoorbeeld wantoestanden in Zuid-Amerika konden aanvechten. Toen kwam de desillusie. Nu is consumeren ervoor in de plaats gekomen. De solidariteit is kwijt. We zijn emotioneel niet meer gezond. Het lijkt dat acties niet meer helpen, er zijn ook geen alternatieven te zien. Er is geen liefde en zorg voor elkaar.
Een hele grote groep kent geen armoede meer, zoals die er voorheen wel was. Er was een culturele revolutie in de jaren ’80, vrijheidsstreven, vrijvechten van onderdrukking. Er is toen veel bereikt: vrouwenstrijd, homorechten, vrije meningsuiting…. Nu lijkt de wereld áf, er is niets meer om voor te vechten, geen ideaal. In de jaren ’80 waren er veel meer progressieve stromingen. Nu is het populistisch rechts dat links terugdringt. Er is wel degelijk zorg voor elkaar, er zijn meer vrijwilligers dan ooit in Nederland, maar vroeger had je iets om voor of tegen te vechten, nu is er niets meer om te veroveren. Men wil ‘gewoon’ prettig leven, leuke dingen doen, men wordt ook zoet gehouden. Het nieuws en debat worden gedomineerd door een kleine elite zg. intellectuelen en belanghebbenden, niet door de meerderheid.
In Amsterdam Oud-West leven 3000 mensen op armoedeniveau, dat is een groot aantal. Terwijl zoveel spullen door mensen er doorheen gedraaid worden en bij de vuilnis gedumpt.
De hoge druk van hard moeten werken om te kunnen consumeren en het rechtse denken benauwt heel erg. Het bedrijfsleven is erin geslaagd de burger tot consument te maken, dit is bijna geperfectioneerd. Je bent consument en arbeidskracht in deze maatschappij/economie. Ook vrije tijd is een consumptieartikel geworden. Het onderscheid tussen werk en vrije tijd is verdwenen. Het is vaak moeilijk om na werktijd de dingen van je werk naast je neer te leggen en je bezig te houden met andere zaken. Wij kunnen nu niets met onze gevoelens van onvrede. We moeten met elkaar warm lopen voor betere zaken!
Daarna gaf Leon een PowerPointpresentatie over klimaatverandering.
Hieruit bleek een somber toekomstbeeld.
Iemand vertelde dat hij had gelezen dat in de VS in 1 jaar tijd het aantal mensen dat meent dat klimaatverandering NIET door de mensen wordt veroorzaakt met 20% is gestegen. Komt dat door de economische crisis? Of door de propaganda van tv-zenders als Fox? Het lijkt er meer op dat hier psychologische factoren een rol spelen: mensen zijn in een ontkenningsfase terecht gekomen; de problematiek is zo groot dat mensen het niet aan kunnen om het te erkennen. Is hiermee de strijd tegen de klimaatverandering verloren?
De meeste van ons waren er toch van overtuigd dat we daar een positieve draai aan moeten geven: wat er ook gebeurt in de toekomst het is aan ons om te laten zien wat we kunnen leren uit de ontwikkelingen tot nu toe. Als we het overleven hoe willen we dan leven? Dat moet dan zijn met respect voor het natuurlijk evenwicht. De laatste 20 jaar hebben we vrij rustig kunnen leven. De komende 10 jaar is dat niet vol te houden. Hoe kunnen we daar op een progressieve manier mee om gaan?