D4net Netwerk voor Dromers, Denkers, Durvers en Doeners

In Libanon en Palestina heeft Links allang gekozen voor samenwerking met islamitische bewegingen als Hezbollah en Hamas. Vooral in westerse landen zien we het tegenovergestelde: volledige afwijzing van deze
bewegingen.
In oktober 2006 publiceerden we het artikel Libanon 'The divine victory' http://www.d4net.nl/node/229, een eigen artikel over Hezbollah waarin we hebben geprobeerd Hezbollah op een open wijze te benaderen zonder hen direct af te wijzen. Hoe om te gaan met de islamitische bewegingen is volgens ons een belangrijke discussie. Deze bewegingen hebben wel degelijk een bevrijdend karakter in hun strijd tegen de onderdrukking door Israel, de VS of andere westerse landen. In de toekomst zullen we daar zelf zeker nog meer over schrijven.
Ondertussen kwamen we een artikel van Nadine Rosa-Rosso tegen dat binnen deze discussie past en waarvan we het de moeite waard vonden om het in het Nederlands te vertalen. D4net

Toespraak gehouden door Nadine Rosa-Rosso op het Beiroet Internationaal Forum voor Verzet, Anti-Imperialisme, Solidariteit tussen Volkeren en Alternatieven, gehouden van 16 tot 18 januari 2009.

Door Nadine Rosa-Rosso
16 februari 2009 “Countercurrents” --

De belangrijkste vraag op dit forum is hoe het verzet tegen het imperialisme over de hele wereld te steunen. Als onafhankelijke Belgische communistische activiste wil ik me graag concentreren op de houding van Links in Europa ten aanzien van deze kwestie.
De massale demonstraties in grote Europese steden voor steun aan de bevolking van Gaza leggen weer eens de nadruk op het kernprobleem: de overgrote meerderheid van Links, inclusief communisten, steunt de bevolking van Gaza tegen de Israelische agressie, maar weigert bewegingen als Hamas in Palestina en Hezbollah in Libanon in politieke bewoordingen te steunen.
Links weigert niet alleen hen te steunen, maar keurt hen ook af en voert strijd tegen hen. Steun voor de bevolking van Gaza bestaat slechts op een humanitair niveau, en niet op een politiek niveau.
Wat Hamas en Hezbollah betreft is Links vooral bezorgd over de steun die deze groepen hebben onder de Arabische massa’s, maar ze zijn nauwelijks geïnteresseerd in het feit dat Israel ondubbelzinnig en op agressieve wijze eropuit is om deze verzetsbewegingen te vernietigen. Vanuit een politiek standpunt kunnen we zonder overdrijving stellen dat de wens van Links (min of meer openlijk toegegeven) dezelfde lijn volgt als die van de Israelische regering: het liquideren van de brede steun voor Hamas en Hezbollah.
Deze kwestie speelt niet alleen in het Midden-Oosten, maar ook in de Europese hoofdsteden want de meeste demonstranten in Brussel, Londen en Parijs zijn tegenwoordig vooral mensen van Noord-Afrikaanse origine en, in Londen, Zuid-Aziatische moslims.
De reacties van Links op deze gebeurtenissen zijn zeer symptomatisch. Ik zal er een paar citeren maar er zijn tientallen voorbeelden. In de kop van de Franse website ‘Res Publica’ naar aanleiding van de massademonstratie in Parijs op 3 januari stond: “We weigeren om ons te laten strikken door de Islamisten van Hamas, Islamitische Jihad en Hezbollah!” Het artikel vervolgde: “Sommige activisten van Links en radicaal-Links (die slechts in kleine getale kwamen opdagen) werden letterlijk overschreeuwd in een menigte wiens opvattingen niet stroken met de geest van de Franse Republikeinse beweging en van Links uit de 21ste eeuw. Meer dan 90% van de demonstranten zijn voorstander van een fundamentalistisch en communitaristisch wereldbeeld gebaseerd op het antiseculiere en antirepublikeinse idee van de botsing der beschavingen. Ze bepleiten een cultureel relativisme waarvan de schadelijke neigingen, vooral in Engeland, bekend zijn.
Res Publica is noch Marxistisch noch communistisch, maar ook op Marxistische websites zal men moeite hebben om iets over Hamas te vinden wat maar enigszins positief is . Men vindt formuleringen als “Wat we ook denken over Hamas, één ding is onbetwistbaar: het Palestijnse volk heeft Hamas in verkiezingen die onder internationale supervisie werden gehouden democratisch gekozen om Gaza te leiden.” Als we dan verder kijken naar “wat we kunnen denken over Hamas” vindt men op de websites van zowel de Franse Communistische Partij en de Belgische Arbeiderspartij een artikel getiteld “Hoe Israel Hamas in het zadel hielp.” We leren weinig meer dan de bewering dat Hamas is gesteund door Israel, de Verenigde Staten en de Europese Unie. Ik merk op dat dit artikel op 2 januari online werd gezet, een week na de intensieve Israelische bombardementen en de dag voor het grondoffensief waarvan het verklaarde doel de vernietiging van Hamas was.
Ik zal terugkeren naar het citaat van Res Publica, omdat het heel goed de algemene houding van Links samenvat, niet alleen in relatie tot het Palestijnse verzet, maar ook met betrekking tot de Arabische en Moslim aanwezigheid in Europa. Het meest interessante aan dit artikel is het commentaar in de tussenzin: ‘Links en radicaal-Links (die slechts in kleine getale kwamen opdagen)’. Men zou volgend op een dergelijke bekentenis enige zelfkritische analyse verwachten aangaande het gebrek aan mobilisatie terwijl er een bloedbad onder het Palestijnse volk plaatsvindt. Maar nee, alle vermaningen zijn gericht tegen de demonstranten (90% van de totale protesten), die beschuldigd worden van het voeren van een “oorlog van beschavingen.”
Bij alle demonstraties in Brussel waarbij ik betrokken was, vroeg ik sommige demonstranten de slogans die in het Arabisch werden gescandeerd te vertalen, en dat deden ze iedere keer met veel plezier. Ik hoorde veel over steun aan het Palestijnse verzet en openlijke veroordeling van Arabische regeringen (in het bijzonder de Egyptische president Moebarak), over Israels misdaden, en over het oorverdovend zwijgen van de internationale gemeenschap of de medeplichtigheid van de Europese Unie. Volgens mij waren dit allemaal politieke slogans die heel toepasbaar zijn op de situatie. Maar ongetwijfeld horen sommige mensen alleen‘ Allah-u-akbar’ en vormen op basis daarvan hun mening. Het simpele feit dat slogans worden geroepen in het Arabisch is soms al voldoende om linkse mensen te irriteren. Het organiserend comité van de bijeenkomst van 11 januari, bijvoorbeeld, was bezorgd over welke talen er gebruikt zouden gaan worden. Maar hadden we dan niet eenvoudigweg de vertalingen van deze slogans kunnen verspreiden? Dit had de eerste stap naar wederzijds begrip kunnen zijn. Toen we in 1973 tegen de pro-Amerikaanse militaire overname door Pinochet in Chili demonstreerden, zou niemand het hebben aangedurfd om de Latijns-Amerikaanse demonstranten te vertellen “Alstublieft, scandeer in het Frans!”. Teneinde deze strijd mee te voeren, leerden we allemaal slogans in het Spaans en niemand ergerde zich daaraan.
Het probleem ligt werkelijk in de tussenzin: waarom mobiliseren Links en radicaal-Links zulke kleine aantallen? En om helemaal helder te zijn, zijn Links en radicaal-Links nog steeds in staat om te mobiliseren op deze kwesties? Het probleem werd al duidelijk toen Israel in de zomer van 2006 Libanon binnenviel. Ik wil hier graag een antizionistische Israeli die naar Londen vluchtte citeren, jazzmuzikant Gilad Atzmon, die reeds zes maanden voor de invasie zei: “Al heel lang is het heel duidelijk dat de ideologie van Links wanhopig worstelt met het vinden van zijn weg in de groeiende strijd tussen het Westen en het Midden-Oosten. De kernmerken van de zogenaamde “clash of civilizations” zijn zodanig vastgesteld dat elke “rationele” en “atheïstische” linkse activist duidelijk is veroordeeld om dichter bij Donald Rumsfeld te staan dan bij een moslim.”
Duidelijker is het bijna niet te zeggen.
Ik zou graag in het kort twee kwesties aan de orde willen stellen die Links letterlijk verlammen in zijn steun aan het Palestijnse, Libanese, en meer in het algemeen aan het Arabische en moslim verzet: religie en terrorisme.
Links en Religie
Onthutst door de religieuze gevoelens van mensen met een immigrantenachtergrond, citeren linksdenkenden, Marxistisch of niet, voortdurend de bekende verklaring van Marx over religie: “religie is opium voor het volk”. Daarmee denken zij dat alles wat hierover gezegd kan worden is gezegd. Het zou nuttiger kunnen zijn om het volledige citaat van Marx te citeren en het daarmee misschien meer context te geven. Ik doe dit niet om me te verbergen achter een autoriteit, maar in de hoop enige gedachten uit te lokken onder hen die van dit soort overgesimplificeerde denkbeelden houden. “Religie is de algemene theorie van deze wereld, (…), zijn logica in populaire vorm, zijn spirituele point d'honneur , zijn enthousiasme, zijn morele dwangmiddel, zijn plechtige aanvulling, en zijn universele basis van vertroosting en rechtvaardiging. (…) De strijd tegen religie is, daarom, indirect de strijd tegen die wereld wiens spirituele aroma religie is. Religieus lijden is, tegelijkertijd, de uitdrukking van werkelijk lijden en een protest tegen werkelijk lijden. Religie is het zuchten van het onderdrukte schepsel, het hart van een harteloze wereld, en de ziel van een zielloze voorwaarden. Het is opium voor het volk.”
(Vertaling van Prof. W. Banning, Life, Learning and Meaning, 1960, The Spectrum (p.62-63))
Ik ben altijd atheïst geweest en zal dat ook blijven, maar de opkomst van religieuze gevoelens is nauwelijks verrassend. In de huidige wereld doen de meeste politici, waaronder die van Links, weinig meer dan hun zwakte op dit vraagstuk ten toon te spreiden: ze doen niets tegen de militaire macht van de VS, ze doen niets of bijna niets tegen financiële speculatie en de logica van winst die miljarden mensen op deze aarde onderdompelen in armoede, honger en dood. Ons wordt wijsgemaakt dat dit alles te danken is aan “de onzichtbare hand” of “goddelijke interventie”: wat is het verschil tussen dit en religie? Het enige verschil is dat de theorie van de “onzichtbare hand” mensen het recht ontneemt te strijden voor sociale en economische gerechtigheid tegen deze “goddelijke interventie” die de status quo helpt te handhaven.
Wat je er ook van vindt, als we ons met hen willen verenigen kunnen we niet neerkijken op miljarden mensen die religieuze gevoelens koesteren.

Links doet precies hetzelfde als waar het de Islamisten van beschuldigt: het analyseert de situatie alleen in religieuze termen. Het weigert de religieuze uitdrukkingen als een “protest tegen misère” te onthullen, als een protest tegen imperialisme, kolonialisme, en neokolonialisme. Het snijdt zichzelf af van een groot deel van de massa’s. Gilad Atzmon drukt het het beste uit wanneer hij stelt: “In plaats van onze overtuigingen aan anderen op te leggen, kunnen we beter leren te begrijpen waar anderen in geloven.” Als we blijven weigeren te leren, zullen we doorgaan met te klagen over de religieuze gevoelens van de massa’s in plaats van samen met hen te strijden voor vrede, onafhankelijkheid en sociale en economische gerechtigheid.

Maar er is meer. De Islam is een heel ander lot beschoren dan het Christendom. Bij mijn weten heeft Links nooit geaarzeld om solidariteit te tonen met de Latijns-Amerikaanse bisschoppen, aanhangers van de bevrijdingstheologie en strijders tegen het Yankee imperialisme in de jaren zeventig, of met het Iers katholieke verzet tegen het Brits imperialisme. Ook heeft Links bij mijn weten nooit Martin Luther King bekritiseerd voor zijn verwijzingen naar het evangelie, dat een krachtige pressiemiddel was voor de mobilisatie van de zwarte Amerikanen die geen politieke, economische of sociale rechten hadden in de VS van de jaren zestig. Deze discriminerende behandeling door Links, dit systematisch wantrouwen jegens moslims die allen zonder enig onderscheid worden verdacht van het willen instellen van de sharia wet, kan alleen worden uitgelegd door het kolonialisme dat ons bewustzijn diepgaand heeft getekend. We moeten niet vergeten dat communisten, zoals de communistische partij van België, de voordelen van kolonisatie zoals die enthousiast werden verspreid door christelijke missionarissen prezen. Bijvoorbeeld in 1948, toen de partij nog maar net was bekomen van een periode van heroïsch verzet tegen de nazi-bezetting, stelde het partijprogramma het volgende over Belgisch Congo: “a) Vestiging van een enkele economische eenheid België-Congo; b) Ontwikkeling van handel met de kolonie en het te gelde maken van zijn nationale hulpbronnen; c) Nationalisatie van hulpbronnen en kartels in Congo; d) Ontwikkeling van een blanke koloniale klasse en zwarte boeren en ambachtsmanklasse; e) Geleidelijke toekenning van democratische rechten en vrijheden aan de zwarte bevolking.”
Door dit soort politieke educatie van arbeiders door de Partij was er toen Patrice Lumumba, Pierre Mulele en vele andere Afrikaanse anti-imperialistische leiders werden vermoord nauwelijks enig protest van de kant van de Belgische arbeiders die onder invloed stonden van de Kommunistische Partij België.
“Onze” christelijke beschaving is toch beschaafd, of niet? En democratische rechten en vrijheden kunnen alleen “geleidelijk” worden toegekend aan de massa’s in de Derde Wereld, daar zij te barbaars zijn om daar goed gebruik van te maken.
Op grond van precies dezelfde politieke koloniale manier van redeneren is Links nogal vol spijt over hun steun aan de democratische verkiezingen in Palestina. Misschien hadden ze liever een meer geleidelijke benadering tot de Palestijnen gehad nu de meerderheid van de Palestijnen heeft gekozen voor Hamas. Erger, Links beklaagt het feit dat “de PLO gedwongen werd parlementaire verkiezingen in 2006 te organiseren in een tijd toen alles er op duidde dat Hamas de verkiezingen zou winnen”. Deze informatie is beschikbaar op sites van de Franse Communistische Partij en de Belgische PvdA.
Als we zouden stoppen met ons blind te staren op de religieuze gevoelens van mensen en deze niet langer met vooringenomenheid zouden bekijken, zouden we misschien “leren te begrijpen” waarom de Arabische en moslim massa’s, die vandaag demonstreren voor Palestina ‘Weg met Moebarak’, een Arabische en moslimleider, schreeuwen, en waarom ze uitbundig de naam van Chavez, een christelijke Latijns-Amerikaanse leider, brullen. Maakt dit niet duidelijk dat de Arabische en moslim massa’s hun referenties niet hoofdzakelijk vorm geven op basis van religie maar eerder op basis van de houding van leiders ten opzichte van de VS en het zionistisch imperialisme?

En als Links de kwestie in deze termen zou formuleren, zou het dan niet gedeeltelijk de steun herwinnen van mensen die vroeger kracht gaven aan Links?
Een andere oorzaak van de verlamming van Links in de anti-imperialistische strijd is de vrees om te worden geassocieerd met terrorisme.
Op 11 januari 2009 hielden de voorzitter van de Duitse Kamer van Afgevaardigden, Walter Momper, het hoofd van de parlementaire groep Die Grüne (de Duitse Groenen), Franziska Eichstädt-Bohlig, een leider van Die Linke, Klaus Lederer, en anderen een demonstratie in Berlijn met 3000 deelnemers om Israel te steunen onder de slogan ‘stop de terreur van Hamas’. Men moet daarbij bedenken dat Die Linke door velen in Europa wordt beschouwd als het nieuwe en serieus te nemen alternatieve Links, en een voorbeeld om te volgen.
De gehele geschiedenis van kolonisatie en dekolonisatie is een geschiedenis van land dat door militair geweld is gestolen en door geweld is teruggewonnen. Van Algerije tot Vietnam, van Cuba tot Zuid-Afrika, van Congo tot Palestina: geen koloniale macht ooit heeft afstand gedaan van zijn overheersing door middel van alleen onderhandeling of politieke dialoog.
Voor Gilad Atzmon is deze context het werkelijke belang van de raketaanvallen door Hamas en de andere Palestijnse verzetsorganisaties: “Deze week leerden we allemaal over het ballistische vermogen van Hamas. Israel had Hamas duidelijk allang aan banden gelegd. Hamas was niet in staat het conflict te laten escaleren tot het hele zuiden van Israel. Het kwam mij voor dat de Kassams die sporadisch op Sderot en Ashkelon terecht kwamen eigenlijk niets meer dan een boodschap van de gevangengezette Palestijnen waren. Allereerst was het een boodschap aangaande het gestolen land, de huizen, velden en boomgaarden: ‘Onze geliefde bodem, we vergeten je niet, we zijn hier nog steeds voor jou aan het vechten, vroeger of later zullen we terugkomen, zullen we weer beginnen waar we waren gestopt’. Maar het was ook een duidelijke boodschap aan de Israeli’s. ‘Jullie daarbuiten, in Sderot, Beer Sheva, Ashkelon, Ashdod, Tel Aviv en Haifa, of jullie het beseffen of niet, jullie leven feitelijk op ons gestolen land. Jullie kunnen beter beginnen jullie biezen te pakken, omdat jullie tijd om is, ons geduld met jullie is op. Wij, de Palestijnse mensen, hebben niets meer te verliezen’.” (Gilad Atzmon - Living on Borrowed Time in a Stolen Land)
Wat een Israelische jood wel begrijpt, wordt onvoldoende begrepen door Europees Links, sterker nog zij vinden de noodzaak om met geweld terug te pakken dat wat met geweld is gestolen ‘onverdedigbaar’.
Sinds 9/11 is het gebruik van geweld in de antikoloniale en anti-imperialistische strijd geclassificeerd onder de categorie van ‘terrorisme’; men kan er zelfs niet meer over discussiëren. Vergeet echter niet dat Hamas door de VS al in 1995 werd verbannen naar de lijst van ‘buitenlandse terroristische organisaties’, zeven jaar voor 9/11! In januari 1995, behandelden de VS uitgebreid de ‘Speciaal aangestelde terroristische lijst (STD)’ en zetten Hamas en alle andere radicale Palestijnse bevrijdingsorganisaties op deze lijst.
De capitulatie op deze kwestie door een groot deel van Westers Links begon na 9/11, na de lancering van de Wereldwijde Oorlog tegen Terreur door de regering Bush. De angst om gerangschikt te worden als ‘terroristen’ of ´verdedigers van terroristen´ heeft zich verspreid. Deze houding van Links is niet alleen een politieke of ideologische kwestie, het is ook ingegeven door de praktische consequenties die verbonden zijn aan de Wereldwijde Oorlog tegen Terreur. Het ‘Kaderbesluit van 13 juni 2002 over de strijd tegen terrorisme’ van de Europese Raad en de daaraan verbonden terreurlijst welke deels een kopie is van de Amerikaanse terreurlijst is in de Europese wetgeving opgenomen. Dit besluit staat rechtbanken toe om hen die verdacht worden van het steunen van terrorisme te vervolgen. Tijdens een anti-oorlogsbijeenkomst in Londen verkochten sommige activisten een publicatie die een Marxistische analyse over Hamas bevatte. Zij werden aangehouden door de politie en hun bladen werden in beslag genomen. Met andere woorden, pogen mensen te informeren over het politieke programma en de beweging van Hamas en Hezbollah wordt een illegale onderneming. De politieke stemming intimideert mensen om afstand te nemen van deze verzetsbewegingen en hen zonder reserves af te keuren.
Tot besluit wil ik een concrete overweging meegeven: we moeten een oproep lanceren om Hamas te verwijderen van de terreurlijst. Tegelijkertijd moeten we zorgen dat Hezbollah niet aan de terreurlijst wordt toegevoegd. Het is het minste wat we kunnen doen om het Palestijnse, Libanese en Arabische verzet te steunen. Het is de minimale democratische voorwaarde voor het steunen van het verzet en het is de wezenlijke politieke voorwaarde om als Links een kans te hebben om te worden gehoord door de anti-imperialistische massa’s.
Ik ben me volledig bewust van het feit dat mijn politieke meningen een minderheid vormen binnen Links, in het bijzonder onder de Europese communisten. Ik maak me daar grote zorgen over, niet vanwege mijn eigen lot, ik ben niet meer dan een medestrijder, maar vanwege het lot van het communistische ideaal om een eind te maken aan de uitbuiting van mens door mens, een strijd die alleen gevoerd kan worden door het imperialistische, koloniale en neokoloniale systeem af te schaffen.

Nadine Rosa-Rosso noemt zich een onafhankelijke Marxist uit Brussel. In 2004 was zij verkiesbaar voor de Brusselse gemeenteraad namens de onuitstaanbaar dogmatisch marxistisch-leninistische Belgische PvdA. In deze tekst is gelukkig weinig van dit dogmatisme terug te vinden, al heeft het iets droevigs dat strijd voor het recht van de Palestijnen gebruikt kan worden ´om de harten van de Europese massa´s te herwinnen´.
Nadine Rosa-Rosso heeft twee boeken geredigeerd: "Rassembler les résistances" van het Franstalige journaal 'Contradictions' en "Du bon usage de la laïcité" dat pleit voor een open en democratische vorm van secularisme. Er kan met haar contact worden opgenomen via: nadinerr@gmail.com
In de toespraak wordt gesproken over een pro-Israel demonstratie in Berlijn van onder anderen Die Linke. Onlangs riep een burgemeesterskandidaat van deze partij op tot een boycot van Israel.
De toespraak werd in het Engels gepubliceerd op http://www.countercurrents.org/rosso110209.htm
Vertaling naar het Nederlands door Henk van der Keur van D4net
www.D4net.nl