D4net Netwerk voor Dromers, Denkers, Durvers en Doeners

We begeven ons naar het Hezbolla Media Centrum in Dahia voor een afspraak met Rima Fakhry, sinds 20 jaar lid van Hezbollah en nu lid van de Politieke Raad, die direct onder Nasrallah resorteert.

- De laatste weken zijn er veel berichten dat Hezbollah streeft naar een sterke staat. Hoe verhoudt zich dat tot de huidige positie van Hezbollah binnen de Libanese staat?

“Ik zie geen tegenstelling tussen het opbouwen van een sterke staat en ons functioneren als volksbeweging, omdat we een groot percentage van de Libanese bevolking representeren. Daarnaast werken we samen met anderen die op hun beurt ook een belangrijk deel van de bevolking vertegewoordigen. Allen denken we gezamenlijk een sterke staat te kunnen opbouwen. Wat we willen en hopen te doen, is samenwerken met alle Libanezen. Zoals je weet bestaat Libanon uit vele verschillende facties en politieke partijen, maar we hebben met elkaar iets gemeen dat samenkomt in het bouwen aan een sterk land, waar alle delen van het land en zijn inwoners gelijk zijn voor de wet en ze kunnen doen wat ze willen doen in het belang van Libanon. Daarbij moeten ze worden geholpen door bepaalde instituties, door een sterke regering die niet gebonden is aan de VS of Israël of Europa, maar eerst kijkt naar de behoeften en zienswijzen van de Libanezen, naar wat de Libanezen willen. Al we daar naar kijken zien we dat een grote meerderheid, 80%, geen inmenging wil van het Westen of van het Oosten, we accepteren geen inmenging in ons land. De beschuldigingen dat we een verlengstuk zijn van Iran en Syrie zijn nonsens, dat is politiek gespeech, wij hebben geinvesteerd in Libanon, op Libanees grondgebied. Ik zie geen verschil tussen een volksbeweging en een sterk land. We hebben onze eigen mensen nodig om het land op te bouwen, geen mensen van buitenaf”

- Eén van de grote problemen van Libanon is het sektarisme. Wil Hezbollah zich in de toekomst meer open gaan stellen voor anderen en een partij worden met een bredere basis in Libanon?

Hezbollah heeft zijn organisaties, instituties, en regels om daar deel van uit te maken en regels om lid te zijn. Dit betekent niet dat we geen relaties onderhouden met anderen, met christenen, Druzen, soennieten, we hebben met alle facties contact. We werken nu innig samen met generaal Aoun, die 70% van de christenen in Libanon vertegenwoordigd. We hebben contacten met Druzen, dat gaat niet om formeel contact maar om werkelijk samenwerken in het voordeel van Libanon en de Libanezen.We streven naar meer relaties met de verschillende facties. We proberen anderen te overtuigen van onze zienswijze dat Libanon sterk moet zijn en geen banden met het westen moet hebben, in het bijzonder de VS.

- En openheid naar buiten Libanon, naar andere landen en organisaties buiten Libanon?

Onze mogelijkheden zijn natuurlijk beperkt en we hebben officieel geen macht. Maar we hebben vertrouwen in onze uitgangspunten en grondslagen. Allen ter wereld zijn menselijk wezen, hebben met elkaar te maken en we hebben iets gemeen: humanisme. Ook al is de één moslim, de ander christen, weer een ander gelooft misschien niet in God, met allen hebben we wat gemeen, laat dat een basis zijn om samen te komen en te werken aan een betere wereld in het belang van de mensheid. Dat is de basis van ons geloof. Daarom proberen we al vele jaren banden met anderen te onderhouden, al die jaren hebben we ondanks beperkte mogelijkheden en middelen altijd een boodschap voor westerse bevolkingen: we bewegen ons in julie richting, komen jullie je bewegen naar ons. Geloof de propaganda van Amerika en Israel en wat ze van ons proberen te maken niet, probeer echt te begrijpen wie we zijn. Dat is onze belangrijkste boodschap naar het westen en andere landen. Zo zagen we na deze oorlog in Latijns-Amerika president Chavez zijn steun uitspreken voor ons, maar zagen het ook bij velen in de VS en Engeland. Het bleek dat velen zich in onze verwondingen en zware tijden konden verplaatsen. Daarom plannen we nu ook hoe we met anderen kunnen communiceren op een zo breed mogelijk gebied, maar ook hoe anderen met ons kunnen communiceren. Misschien verandert dat hun manier waarop ze naar ons kijken.”

“Het is niet onze taak regeringen in andere landen te vervangen, dat moeten bevolkingen in landen zelf doen vanuit hun eigen politieke groepen en krachten. Ook hebben we er de tijd en kracht niet voor. Wij werken vooral in Libanon, ons doel is het grondgebied te verdedigen en het hoofd te bieden aan Israëlische gewelddaden tegen Libanezen. We hebben veel geleden, sinds 1948 al, al kunnen wij niet al het leed verwoorden dat het Libanese volk in all die jaren is aangedaan.
Het is onze taak Israëlische maar ook andere gewelddaden tegen Libanon het hoofd te bieden, tot er sprake is van een sterk Libanon met een sterke regering met wie we samen kunnen werken aan een werkelijke defensie-strategie voor Libanon.
Daarnaast hebben we nog een andere taak, namelijk in het communiceren met anderen. Dit houdt verband met onze humanitaire verplichtingen, met onze doctrines, met ons geloof in islam: een religie die alle mensen moet aanspreken. Dat doen we natuurlijk niet als anderen dat niet willen. Zoals ik al eerder zei hebben we dingen in gemeen, dat kan zijn islam, god of de samenleving, maar dat betekent niet dat we alleen over specifieke onderwerpen kunnen spreken. We kunnen praten met Amerikanen en Europeanen over vrijheid, het recht op leven in werkelijke vrijheid, maar we kunnen niets doen aan andere regimes.”

- Maar het streven naar een sterk en onafhankelijk Libanon heeft wel degelijk te maken met een regimeverandering in de VS?

“Ja natuurlijk, dat houdt verband met onze mogelijkheden hier. Maar ook als daar het regime niet veranderd moet Libanon zelf werken aan een sterke staat. Dat is in andere landen ook gelukt, bijvoorbeeld in Iran in 1979. Ook Syrie gaat zijn eigen weg. Het VS-regime zal ons samen met de Israeli’s niet met rust laten. Maar we doen ons best en hopen in de toekomst met anderen een werkelijke meerderheid in Libanon te kunnen gaan vormen.”

- Heeft het zin om vertegenwoordigers van Hezbollah uit te nodigen om naar Nederland te komen om hun standpunten toe te lichten in een publiciteitsoffensief?

“Wij zijn er klaar voor. Er zijn wel wat problemen, maar het moet een officiele uitnodiging zijn. Ik zelf ben al vaak in Londen geweest. Het blijft om veiligheidsredenen wel moeilijk. Onze vertegenwoordigers in andere landen hebben het al moeilijk. In sommige landen kunnen we vrij werken, in andere niet”

- Nu ben je zelf een vrouw op een hoge positie binnen Hezbollah. Hoe zou je antwoorden op de westerse kritiek op de behandeling van vrouwen in groepen als Hezbollah?

“Voor ons is het helemaal niet vreemd om een vrouw te vinden in het politieke leiderschap van Hezbollah, omdat vrouwen sinds 1982 al werken op verschillende vlakken binnen de beweging: politiek, sociaal, cultureel. Er zijn veel vrouwen als doctoren, ingenieurs, technici en vooral leraren actief binnen instellingen van Hezbollah. Dat is geen enkel probleem en levert ook vanuit onze geloofsovertuiging geen problemen op. Vrouwen hebben het recht te kunnen doen wat ze willen, maar er zijn wel regels: zo kan ik niet buitenshuis werken zonder een hoofddoek, dat heeft te maken met ons geloof. Werk binnen de partij is ook geen probleem. Ik meen het als ik zeg dat Hezbollah voor 50% uit vrouwen bestaat en voor 50% uit mannen.”

- Ziet Hezbollah het belang in van het ontvangen van kritiek vanuit Libanon en daarbuiten? Immers, dat is vaak de basis voor vooruitgang en dialoog met anderen.

“Ja zeker, dit is een basisvoorwaarde. We zoeken ook echt naar kritiek, we bespreken dat met anderen. Het is een realiteit en we moeten kritiek samen met anderen verduidelijken op weg naar verandering.
Het is een moeilijke tijd en hopen er beter uit te komen. We zijn op weg naar veranderingen in de wijze waarop het land wordt bestuurd Wat we tot nu toe hebben bereikt heeft ons 25 jaar geduurd. We moeten onze standpunten voor anderen duidelijk maken en mensen laten weten wat onze realiteit en de realiteit van Libanezen is, niet alleen die van hun eigen regeringen. Amerikanen moeten opstaan tegen hun eigen regering, mensen moet het beleid van de regering en de banden met zionisten zichtbaar maken. Hoe kunnen Amerikanen accepteren dat hun geld wordt verspild in het belang van Israël, voor de dromen van Bush, voor het op basis van leugens vermoorden van Iraakse burgers?
Als mensen de realiteit leren kennen zullen ze eerder in beweging komen tegen dergelijke regimes.”

- Wat is er veranderd door deze oorlog?

“ We weten en geloven dat Israel en de VS ons niet met rust laten en op één of andere manier van ons af willen. De agressie is dan ook niet op 14 augustus gestopt. Zo wordt geprobeerd druk uit te oefenen om Hezbollah te laten stoppen met wederopbouw en wordt geprobeerd hulpverlening te gebruiken om mensen tegen Hezbollah op te zetten. Natuurlijk gaan ze door met economische en militaire middelen, en operaties van inlichtingendiensten. Voor ons gaat de strijd tegen deze vormen van agressie door. Bovendien denken we dat ze iets militairs plannen tegen Syrie en Iran. Ze zullen proberen ons daarin te betrekken omdat ze beweren dat we werken voor die landen, maar zien niet in dat wijzelf bepalen wanneer we militair optreden. Ze proberen ons te verzwakken voordat ze in de regio aanvallen. Helaas leven we in een tijd waarin een paar zwaarbewapende gekken, de VS en Israël, de wereld besturen. “
“Ik zie geen verandering komen in de relatie tussen de VS en Israël bij het huidige leiderschap in de VS. Beide partijen in de VS zullen joodse stemmen willen hebben en daarom Israël blijven steunen. Er is sprake van een symbiotische verhouding tussen de VS en Israël. Beiden hebben elkaar nodig.
We zien de oorlog wel als keerpunt voor de Arabische en islamistische wereld. We hebben als kleine groep het grootste leger in de regio weerstaan. Sayyed Hassan (Nasrallah) heeft in een orproep aan andere Arabische landen de strijd van Hezbollah als voorbeeld gesteld en gezegd dat het Israëlische leger op het slagveld helemaal niets voorstelt, dat was speelgoed in de handen van Hezbollah. Hij riep op tot meer samensamenwerking tegen Israël en de Israëlische invloed in de regio. We moeten ons voordeel halen uit dit soort keerpunten en leren hoe er mee om te gaan. Toen Israël zich in 2000 moest terugtrekken uit Libanon onder druk van het verzet was dat ook zo’n keerpunt. We geloven dat de Palestijnen er hun voordeel uit haalden en een tweede Intifadah startten. Nasrallah riep de Arabische staten op tot steun voor de Palestijnen en hen te bewapenen. Als overheden niet zelf wapens willen sturen dan kunnen ze op zijn minst de wapens aan de grenzen laten passeren.
De situatie op de Westbank is rampzalig. Het verzet is er slecht bewapend, hun zwaarste wapen is de Kassamraket, niet erg accuraat. Ze zijn alle kanten ingesloten, Palestijnen worden aan de lopende band vermoord door Israel”.

- Voorzie je problemen met Unifil op korte termijn omdat gesuggereerd is dat die er is om Israel te beschermen?

Hopelijk niet. We hebben Unifil een boodschap overgebracht - en die is denk ik goed begrepen- zich niet te bemoeien met Libanese interne aangelegenheden, ze zijn hier om Libanon te beschermen tegen Israëlische agressie en de opdracht van hun missie is daar duidelijk over. Ze zullen moeten samenwerken met het Libanese leger. Hopelijk geen problemen dus.

- Is er verder nog sprake van teruggave van door Israel in 1948 veroverd gebied?
Nee, tot nu toe niet. De akkoorden over terugtrekking van Israel in 2000 zijn daar duidelijk over, dat die gaan alleen over de Shebaa Farms. We hebben sindsdien gezegd dat we het recht hebben gebieden die door de Libanese authoriteiten als Libanees worden beschouwd te bevrijden.”