D4net Netwerk voor Dromers, Denkers, Durvers en Doeners

Door: Ed Hollants, Amsterdam 1 december 2011

Een iets andere ingekorte versie verschijnt in het december nummer van ZOZ - tijdschrift voor doen-denkers

De toekomst ligt meer in acties en initiatieven buiten de pleinen en niet alleen wat betreft de financiële sector maar ook bijvoorbeeld multinationale ondernemingen. Het gaat om een politiek economisch systeem (kapitalisme) met bijbehorende cultuur. En vooral ook invullen wat we onder gelijkheid verstaan. Wat niet vergeten moet worden dat naast Occupy ook populistisch en extreem rechts overal in opmars is en zich ook keert tegen de 'graaicultuur'. Occupy Amsterdam moet zich veel meer politiek gaan scherpen en linkse politiek nieuwe inhoud gaan geven.
Weg van de verstikkende cultuur van pappen en nat houden, poldermodel en repressieve tolerantie.

Het is geen ideologische revolutie. Deels is het een culturele revolutie, waarin jongeren in verzet zijn gekomen tegen de voor hen benauwende cultuur, waarin alles stagneert. Het is voornamelijk een revolutie tot het verkrijgen van liberale waarden: individuele vrijheid, vrijheid van meningsvorming, media et cetera, van verzet tegen de corruptie en het veiligheidsapparaat.
Verslag van de discussieavond over de opstand in Egypte op 17 februari 2011 bij D4net.
Ed Hollants van D4net heeft de laatste maanden de opstanden in het Midden-Oosten via internet op de voet gevolgd. Hij vertelt over zijn bevindingen.

Door: Ed Hollants 19 januari 2011

Op 17 december 2010 in Sidi Bouzid steekt Muhammad Al Bouazizi, 26 jaar oud, zich in brand nadat zijn fruit en groente in beslag worden genomen door de politie omdat hij geen vergunning heeft voor het verkopen ervan. Nog geen maand later, op 14 januari 2011, vlucht de president uit Tunesië, een tot dan toe als stabiel bekend staand land.

Het belangrijkste signaal dat deze Tunesische intifadah geeft aan vooral de Arabische wereld, is dat het onmogelijke mogelijk is. Het is mogelijk om een dictatoriaal regime dat al decennia bestaat af te zetten door zelf, zonder een georganiseerde oppositie, in aktie te komen. De regimes in de Arabische landen zijn kwetsbaar.

De Tunesische intifadah is dan ook een unieke en historische gebeurtenis die verstrekkende gevolgen heeft of misschien beter gezegd, een eerste verschijnsel is van een grote verandering in de Arabische wereld.

Gaza: Israel graaft zijn eigen graf

Bommen op ziekenhuizen, op VN-gebouwen, vernietiging van civiele infrastructuren, slachtoffers, vooral burgers, hele straten van de kaart geveegd.
Geen witte vlag, geen overgave, voor de tweede maal weet Israël niet te winnen. De Palestijnse bevolking is ongebroken. Hamas is grotendeels nog intact en de nieuwe rekruten voor de strijd staan in rijen klaar ook op de Westoever. Ja, het door Olmert herhaaldelijk gestelde doel, ‘een fundamentele verandering van de situatie’ is er inderdaad gekomen: Israël is definitief verslagen. Niet militair maar politiek en moreel.
Het gevolg ervan is dat de Palestijnen en de bevolkingen in het Midden-Oosten de apathie en machteloosheid lijken te doorbreken. Een nieuw elan dat samen te vatten is in het begrip ‘verzet’. Breed verzet tegen Israël tegen de inmenging van de VS en de Europese landen in het Midden-Oosten. Dat is de uitkomst van de laatste twee oorlogen van Israël in Libanon en Gaza.

Op donderdag 15 januari was de presentatie van het Witboek Kraken in De Illusie in Den Haag.
Het boek bevat - naast beschouwingen van deskundigen en opiniemakers - een groot scala aan voorbeelden van de vele kraakpanden die Nederland momenteel rijk is.
Het Witboek is een reactie op de zoveelste poging om kraken te verbieden. Met het Witboek wordt vooral aangegeven dat kraken veel positiefs heeft opgeleverd en ook een onmisbare grote rol gespeeld heeft in de vorming van de stad Amsterdam zoals die nu is. Kraken is ook veelomvattender dan alleen een oplossing bieden voor woningnood.

Niet de acties die Wijnand Duyvendak ooit in een ver verleden heeft gevoerd, of de jaren ’80, moeten ter discussie staan maar waarom tot deze discussie wordt opgeroepen, waar deze oproep uit voortkomt, met een blik op de toekomst.

Libanon zet eerste stappen op weg naar democratie na failliet cederrevolutie terwijl de VS het nakijken heeft.
De juli-oorlog van 2006 waarin Israël Libanon aanviel betekende een gevoelig politiek en militair verlies voor Israël maar ook voor de VS als de belangrijkste steunpilaar van Israël. De politiek van Israël en de VS van polarisatie en toepassing van of dreiging met geweld lijkt steeds meer op haar grenzen te stuiten. De VS hebben geen antwoord op de veranderende wereld en zijn niet in staat zichzelf hierin aan te passen. Het zijn de oude reflexen die het optreden bepalen.

Toen ik las: ‘ik ben nu een andere Wijnand’ dacht ik: wat bedoelt hij daar nou mee? Ik probeerde me in je te verplaatsen door tegen mezelf te zeggen: ik ben nu een andere Ed. Wat voel ik hierbij? Nou, ik voelde het volgende: wat een onzin! Ja, je wordt ouder, je ontwikkelt jezelf voor een deel in de tijd. Maar wat wil je er dan mee zeggen? Heb je spijt? Wil je afstand nemen van jezelf, van de Wijnand die weloverwogen in het volle besef van wat je deed en met veel genoegen acties deed? Een soort zelfontkenning. God, Wijnand wat moet jij het moeilijk hebben.

De gebeurtenissen in Libanon van de afgelopen dagen roepen veel vragen op. Vragen en de constatering dat de meeste media wederom slechts als doorgeefluik voor propaganda fungeren.

From 8 to 22 February this year we made a second visit with D4net from the Netherlands to Lebanon. We wanted to speak to our contacts from our first visit in September 2006, and meet new people too. Our main questions were: how do the people on the ground see a way out of the political stalemate between government and opposition? What are the effects of the June war and the internal political struggle? Is a third way possible? What effect does the sectarian system have at present, and what are people’s thoughts on Lebanon in the light of international developments?